PREMIUM NUTRITION Tribex 1500 / 60 kaps.

59.46 zł

Produkt aktualnie niedostępny w sprzedaży

Kliknij aby powiększyć

Premium Nutrition z dumą przedstawia odżywkę - Tribex 1500™. Premium Nutrition Tribex to Tribulus Terrestris o potężnej sile działania, posiadający największą ilość aktywnych składników.

Ekstrakt z Tribulus Terrestris, będący głównym składnikiem tego suplementu diety, w 20 % stanowią protodioscyny, aktywne składniki, odpowiedzialne za naturalne podniesienie poziomu testosteronu, bez konieczności sięgania po prohormony i bez zagrożenia skutkami ubocznymi.

Premium Nutrition Tribex to naturalna alternatywa dla androgenów - prohormonów, używana jest w kulturystyce celu podniesienia poziomu testosteronu. Poza tym odżywka, może być używana po zakończeniu cyklu SAA, w celu przywrócenia endogennego poziomu testosteronu, który uległ znacznemu obniżeniu w wyniku ich stosowania.

Rekomendowane przez kulturystyka.sklep.pl użycie wyciągu z Tribulus Terrestris - Premium Nutrition Tribex :

Jako suplement diety u osób dorosłych 1 - 2 kapsułki 2 - 3 razy dziennie. Dla uzyskania najlepszych rezultatów, należy zażywać jedną dawkę bezpośrednio po przebudzeniu, drugą wczesnym popołudniem (w kulturystyce po treningu) i ostatnią tuż przed snem.

Skład jednej porcji odzywki :

Tribulus Terrestris - 1500 mg (60% saponin i 20% protodioscyny)

Inne składniki suplementu diety stosowanego w kulturystyce i fitness :

stearynian magnezu
żelatyna

Wielkość opakowania - 60 kapsułek
Wielkość porcji odżywki - 2 kapsułki
Ilość porcji suplementu w opakowaniu - 30 porcji

Czy łączyć w kulturystyce trening siłowy z treningiem wytrzymałościowym?

Poniżej analizujemy przyczyny odmiennej adaptacji organizmu do tych dwóch rodzajów treningu i odpowiadamy na pytanie, czy adaptacja w kulturystyce do ćwiczeń siłowych i wytrzymałościowych może zachodzić równocześnie.

Mięśnie, jak i wszystkie inne tkanki organizmu potrzebują energii chemicznej. Dostarczamy ją w pokarmie, ale aby stała się dostępna, musi zostać zmagazynowana w cząsteczce adenozynotrifosforanu, czyli ATP. ATP zbudowany jest z adenozyny i 3 szeregowo połączonych reszt fosforanowych. Najczęściej energia chemiczna potrzebna komórce uzyskiwana jest z odłączenia ostatniej reszty fosforanowej od ATP. ATP zostaje przekształcone wtedy do adenozynodifosforanu, czyli ADP.
- energia chemiczna w pokarmie niedostępna dla komórki + ADP + Pi -> ATP -> energia chemiczna dostępna dla komórki + ADP + Pi
Mówimy że ATP jest „uniwersalną walutą energetyczną". „Waluta" ta nie ulega zniszczeniu po oddaniu energii, a jej ponowne załadowanie energią wymaga tylko resyntezy polegającej na dołączeniu fosforanu nieorganicznego. Co więcej, nie jest ważne skąd pochodzi energia: z cukrów, tłuszczy czy białek.

Trzymając się określeń ze świata finansów, mamy tu w pewnym sensie do czynienia z „praniem energii"; po zdeponowaniu jej w ATP nie możemy już dociec skąd pochodzi. W czasie pracy mięśnie przekształcają od 75% do 100% energii chemicznej w energię cieplną, a pozostałą część (maksymalnie 25%) w energię mechaniczną.

Warunkiem wykonywania pracy fizycznej jest dostarczanie w jednostce czasu odpowiedniej ilości ATP W istocie problem polega na resyntezie ATP z ADP i fosforanu nieorganicznego (Pi), gdyż zapas ATP w mięśniach szkieletowych jest tak mały, że starczyłoby go na 2 sekundy wysiłku o mocy maksymalnej. Resynteza ATP może zachodzić w wyniku procesów beztlenowych i tlenowych.

Zaletą procesów beztlenowych jest duża wydajność, a wadą krótki czas, w którym mogą być źródłem wystarczającej ilości ATF! potrzebnej do wykonywania ciężkiego wysiłku.

Zdecydowanie bardziej ekonomicznym źródłem ATP są procesy tlenowe. Jak nazwa wskazuje, wiążą się one ze zużyciem tlenu. Ekonomiczność procesów tlenowych ma dwojaki charakter. Po pierwsze pozwalają uzyskać więcej ATP z jednej cząsteczki glukozy: zamiast 3 cząsteczek ATP, jak to ma miejsce w glikolizie beztlenowej, uzyskujemy ich aż 38. Po drugie, to właśnie procesy tlenowe udostępniają organizmowi jego zapasy tłuszczu do produkcji ATP, w procesach beztlenowych tłuszcze nie są wykorzystywane.

Wydajność odtwarzania ATP a charakterystyka wysiłku sportowego

Wydajność resyntezy ATP musi odpowiadać tempu jego zużycia. Jeśli tempo resyntezy ATP zmaleje, zmaleje tym samym jego tempo zużycia, co odczujemy jako osłabienie mięśnia. Jest rzeczą oczywistą, że zużycie ATP w jednostce czasu będzie tym większe, im większa prędkość skracania się mięśnia.

Może to się wydać zaskakującym, że najszybsze tempo zużycia ATP występuje we włóknie mięśniowym nie wykonującym pracy użytecznej. Praca zewnętrzna to obciążenie włókna mięśniowego pomnożone przez jego skrócenie. Zatem, gdy włókno skraca się bez obciążenia, nie wykonuje pracy użytecznej. Wiadomo, że największa prędkość skracania jest osiągana bez obciążenia, więc skoro prędkość zużycia ATP jest tym większa, im szybsze jest skracanie się włókna mięśniowego, to właśnie brak obciążenia, pozwalający na skurcz z maksymalną prędkością powoduje zużycie największej ilości ATP w jednostce czasu.

W miarę wzrostu obciążenia zewnętrznego maleje prędkość skurczu i tempo zużycia ATP. Gdy obciążenie włókna mięśniowego jest już tak duże, że nie może ono się skrócić (skurcz izometryczny), czyli gdy mimo generowania siły na skutek zerowego skrócenia, praca użyteczna jest też zerowa, tempo zużycia ATP jest jednak nadal wyższe od spoczynkowego. Skoro prędkość zużycia ATP zależy od prędkości skurczów mięśnia, to tym samym zależy od rodzaju włókna mięśniowego. Maksymalna prędkość skracania się włókna mięśniowego zależy od budowy chemicznej miozyny. Największą prędkość skurczu umożliwia miozyna IIx, wolniej kurczą się te włókna, w których występuje miozyna tła, najwolniej kurczą się włókna z miozyną I. Zatem maksymalne zużycie ATP jest największe we włóknach mięśniowych IIx, najmniejsze we włóknach I, w IIa pośrednie.

Włókna mięśniowe różnią się nie tylko rodzajem miozyny i maksymalną prędkością skurczu. Kolejne różnice są konsekwencją następującego faktu: prędkość zużycia ATP we włóknach mięśniowych IIx i IIa jest tak duża, że procesy tlenowe nie są w stanie w tym samym tempie wytwarzać nowych cząsteczek ATP. Aby dostosować tempo resyntezy do prędkości zużycia włókna typu II „wyposażyły" się w odpowiedni zestaw enzymów - takich które są potrzebne w procesach beztlenowych.

Z drugiej strony, skoro i tak procesy tlenowe są niedostatecznie wydajne, to ilość enzymów służących procesom tlenowym może być mała i tak właśnie jest. A ponieważ procesy tlenowe zachodzą w mitochondriach, więc i ilość mitochondriów we włóknach jest mała. W końcu, skoro dopływ tlenu nie ma aż tak istotnego znaczenia, to i ilość naczyń włosowatych doprowadzających tlen wokół włókien II typu też nie jest gęsta. W przypadku włókien typu I mamy do czynienia z przystosowaniem idącym w przeciwnym kierunku - włókna te mają dużo mitochondriów, a więc są bogate w enzymy służące procesom tlenowym, otacza je gęsta sieć naczyń włosowatych. Są one czerwone (włókna typu II są białe), gdyż zawierają czerwony barwnik - mioglobinę - substancję wspomagającą wewnątrz komórowy transport tlenu.

Konsekwencją tych różnic jest to, że włókna typu I są wykorzystywane do wykonywania długotrwałych, lekkich wysiłków, w których ATP jest uzyskiwane w procesach tlenowych zarówno z glikogenu jak i z tłuszczu. Równoważą one w pełni ubytek ATP tak że siła skurczu tych włókien nie maleje nawet w ciągu kilku godzin wysiłku, zasoby energetyczne organizmu są bardzo efektywnie zużywane i w organizmie tylko w niewielkim stopniu wzrasta poziom metabolitów.

Gdy jednak trzeba wykonać sprint, ćwiczenie siłowe o dużej intensywności, wtedy uruchamiane są włókna typu II. Dzięki nim możemy wykonać wysiłek bardzo intensywny, ale krótkotrwały. Już po kilkunastu, kilkudziesięciu sekundach poczujemy zmęczenie, siła jaką możemy rozwinąć zmaleje i pojawi się ból mięśni. W ciągu krótkiego czasu poziom mleczanu we krwi znacznie wzrośnie, a poziom glikogenu mięśniowego znacznie się obniży.

Trening siłowy i wytrzymałościowy stosowany w kulturystyce - różnice adaptacyjne.

Celem treningu wytrzymałościowego jest zwiększenie intensywności wysiłków długotrwałych, zaś warunkiem długotrwałego wykonywania wysiłku jest osiągnięcie stanu równowagi czynnościowej w trakcie jego trwania. Stan ten polega na ustabilizowaniu się na nowym poziomie różnych parametrów charakteryzujących czynność organizmu.

Na przykład rytm serca wzrasta i ustala się na nowym, wyższym od spoczynkowego, poziomie. Podobnie dzieje się ze skurczowym ciśnieniem tętniczym, ilością krwi pompowanej przez serce w ciągu minuty (pojemnością minutową), częstością oddychania i ze zużyciem tlenu przez organizm. Dla uzyskania jak najdłuższego czasu trwania wysiłku byłoby najkorzystniej, aby organizm wykorzystywał jako źródło energii tłuszcz i aby zachodziły wyłącznie procesy tlenowe. Zapas energii chemicznej zgromadzony w tłuszczu jest wielokrotnie większy aniżeli zapas energii zgromadzony w węglowodanach. Na przykład u osoby, u której tkanka tłuszczowa stanowi 16% wagi ciała, energii zgromadzonej węglowodanach starczyłoby ledwo na jeden dzień spędzony w bezruchu, podczas gdy energii zgromadzonej w tłuszczu - na 50 takich dni.

Wyłączne wykorzystywanie tłuszczu podczas wysiłku fizycznego nie jest jednak możliwe. Największy, bo aż 90% udział tłuszczu w pokrywaniu potrzeb energetycznych mięśni obserwujemy w spoczynku. Podczas wysiłku udział węglowodanów jest tym większy im wyższa jest intensywność wysiłku i krótszy czas jego trwania. Dlatego w czasie trwających kilka godzin lekkich wysiłków udział tłuszczu w pokrywaniu zapotrzebowania energetycznego wynosi około 80%, reszta zapotrzebowania pokrywana jest jednak przy pomocy utleniania węglowodanów.

Obciążenia odpowiadające progowi mleczanowemu uważa się za optymalne w treningu wytrzymałościowym, co oznacza, że poziom zakwaszenia mięśni w czasie takiego treningu pozostaje niski. Zauważmy, że podczas optymalnego obciążenia treningowego w treningu wytrzymałościowym mięśnie generują mniej więcej jedną piątą swojej mocy maksymalnej. Inaczej dzieje się podczas treningu siłowego stosowanego w kulturystyce. Warunkiem jego skuteczności, czyli uzyskania przyrostu siły mięśniowej jest stosowanie obciążeń możliwie bliskich mocy maksymalnej. W początkowej fazie treningu siłowego osób starszych zaleca się wykonywanie dla wybranych grup mięśni pojedynczych zestawów składających się z 10-15 powtórzeń z obciążeniem na poziomie 80% 1-RM, czyli z obciążeniem będącym 80% takiego obciążenia, które pozwala na jednokrotne wykonanie ćwiczenia.

Przyczyną niemożności wykonania większej ilości powtórzeń w treningu kulturystycznym przy tak dużym obciążeniu jest pojawienie się olbrzymiego zmęczenia, ból mięśni, a nawet uczucie mdłości, a te odczucia są wynikiem, przynajmniej w części, akumulacji w mięśniach kwasu mlekowego. Usuwanie mleczanu z organizmu zachodzi szybciej, gdy po ciężkim wysiłku wykonujemy zmęczonymi mięśniami lekki wysiłek. Wolniej mleczan jest usuwany, gdy ten lekki wysiłek wykonujemy przy pomocy mięśni, które nie brały udziału w wysiłku ciężkim, najwolniej gdy po ciężkim wysiłku pozostajemy w spoczynku. Jeśli trening ma być skuteczny musi doprowadzić do wymiernych zmian w organizmie. Jakich zmian możemy oczekiwać, gdy poddamy tym dwom formom treningu osobę prowadzącą siedzący dotąd tryb życia?

Trening wytrzymałościowy w niewielkim stopniu zwiększy siłę i masę mięśni, a bardzo intensywny trening wytrzymałościowy może je nawet zmniejszyć. Odwrotny efekt spowoduje trening siłowy. W wyniku treningu wytrzymałościowego ilość naczyń włosowatych w mięśniach wzrośnie, zwiększy się ilość mitochondriów i zawartych w nich enzymów procesów tlenowych. Odwrotne efekty przyniesie trening siłowy.

A jak ma się sprawa z miozyną? Czy jest możliwa zmiana rodzaju miozyny w tym samym włóknie mięśniowym? Odpowiedź brzmi tak, ale kierunek tych przemian może być zaskakujący. Pierwszym zaskoczeniem może być to, że - jak dowiedziono - u osób z porażeniem dolnej połowy ciała w wyniku uszkodzenia kręgosłupa następuje nie tylko ogromny ubytek masy mięśni, ale również bardzo zmniejsza się w nieaktywnych mięśniach udział włókien typu I, a rośnie udział włókien typu IIx. Jeśli u osoby prowadzącej siedzący tryb życia udział włókien I, IIa, IIx wynosi 40%, 30%, 30%, to u osoby z porażeniem wynosi on 2%, 47%, 51%. Wartości udziału procentowego poszczególnych włókien dla sprintera światowej klasy mieszczą się pomiędzy wartościami dla osoby z porażeniem i dla osoby nietrenującej: 18%, 45%, 35% (pamiętajmy jednak o zasadniczej różnicy w masie mięśni pomiędzy tymi przypadkami!).

U osób aktywnych fizycznie obserwujemy większy udział włókien I i IIa, kosztem IIx (50%, 40%, 10%). Na drugim, „wytrzymałościowym biegunie" znajduje się maratończyk światowej klasy: 80%, 20%, 0%. Czy tak znaczne różnice są wyłącznie efektem rodzaju uprawianej aktywności fizycznej (lub jej braku), czy istnieje też komponent genetyczny? Badacze twierdzą, że wrodzone różnice mogą się pogłębiać, lub odwrotnie, ulegać niwelacji pod wpływem rodzaju wykonywanej aktywności fizycznej.

Czy można trening siłowy w kulturystyce pogodzić z treningiem wytrzymałościowym?
- 1. Może zmniejszyć siłę mięśni, w szczególności generowaną podczas ćwiczeń wykonywanych z dużą szybkością.
- 2. Pogarsza zdolność do wykonywania wysiłków anaerobowych.
- 3. Nie upośledza wzrostu V02 max.
- 4. Nie upośledza zdolności do wykonywania wysiłków wytrzymałościowych.
Wnioski te odnoszą się jednak raczej do sportowców wyczynowych. Ponadto naukowcy przypuszczają, że nie chodzi tu o niezgodność procesów adaptacyjnych organizmu, obserwowane pogorszenie jest raczej skutkiem przetrenowania lub zmniejszenia ilości treningu o danym charakterze na korzyść treningu o charakterze konkurencyjnym. Do odmiennych wniosków doszli badacze, którzy stosowali mniej intensywny trening mieszany, zalecany osobom uprzednio nie trenującym.

McCarthy i współpracownicy, porównując trzy grupy: wykonującą wyłącznie trening siłowy (kulturystyczny), wyłącznie trening wytrzymałościowy i grupę wykonującą obydwie formy treningu (zarówno trening stosowany w kulturystyce jak i trening wytrzymałościowy) stwierdzili, że w grupie wykonującej trening mieszany nastąpił łączny wzrost zdolności do wykonywania wysiłków anaerobowych i aerobowych, a wielkość tego wzrostu była podobna jak w grupach wykonujących jeden tylko rodzaj treningu.

Volpe i współpracownicy zastosowali trening mieszany u uprzednio prowadzących siedzący tryb życia młodych kobiet i stwierdzili równoczesne zwiększenie siły i wytrzymałości. Jeśli więc celem treningu jest poprawa ogólnej sprawności fizycznej u osób nie trenujących wyczynowo, to stosowanie treningu mieszanego o umiarkowanej intensywności nie zmniejsza skuteczności ani jego komponentu siłowego ani komponentu wytrzymałościowego.

Trening mieszany o umiarkowanej intensywności służy poprawie wytrzymałości i siły.

Wskaźniki wydolności fizycznej stosowane w sporcie.

Wysiłek, który jedna osoba może wykonywać bez zmęczenia przez długie godziny, dla drugiej stanowi obciążenie tak duże, że przerwie go po kilku minutach w stanie krańcowego zmęczenia. Konieczne jest zatem ocenianie intensywności wysiłku w odniesieniu do maksymalnego pułapu indywidualnych możliwości. Opracowano różne wskaźniki wydolności fizycznej dla różnych form wysiłku.
- moc maksymalną - MPO (ang. maximal power outpuf)
- wysiłek maksymalny
- próg mleczanowy - LT (lactate threshold)
Moc maksymalna to największa moc, jaką dana grupa mięśni może wygenerować podczas próby wysiłkowej, przy czym czas trwania wysiłku jest bardzo krótki, rzędu kilku sekund. Przykładem jest bieg na 100 metrów. Sprinter rozwija moc maksymalną tylko na początku biegu. Pod koniec jego moc spada o 30%.

Wysiłek maksymalny, wbrew swojej nazwie, oznacza moc około 2,5 razy mniejszą niż moc maksymalna. Nazwa pochodzi stąd, że wykonując wysiłek o wzrastającej mocy zauważamy, iż od pewnego poziomu jego intensywności dalszy wzrost mocy (czyli wykonywanie wysiłku supramaksymalnego) nie powoduje dalszego wzrostu częstości skurczów serca i pochłaniania tlenu. Oznacza to, że oba te parametry osiągnęły najwyższą nieprzekraczalną wartość. Innymi słowy, wysiłek maksymalny to najmniejszy wysiłek, przy którym osiągamy maksymalną częstość skurczów serca HRmax (maximal heartrate) i maksymalne pochłanianie tlenu V02max. Trening wytrzymałościowy nie zmienia HRmax, gdyż HRmax jest cechą osobniczą i maleje z wiekiem (w przybliżeniu według wzoru HRmax = 220 – wiek).

Może natomiast podwyższyć V02 max do genetycznie zakodowanego maksimum. Przyczyną jest rozrost serca, który powoduje, że przy tej samej, maksymalnej liczbie skurczów na minutę jest ono w stanie przepompować więcej krwi, a przez to zwiększyć dostawę tlenu do pracujących mięśni. Ponieważ z reguły „wąskim gardłem" ograniczającym możliwość generowania energii mechanicznej jest dostępność tlenu, a nie możliwość jego wykorzystania przez mięsień, zwiększenie dostawy tlenu powoduje wzrost jego maksymalnego pochłaniania.

Trzecim pułapem jest próg mleczanowy (LT), nazywany też progiem anaerobowym. Kiedy moc wysiłku stopniowo wzrasta, to kolejnym, takim samym przyrostom mocy towarzyszą kolejne, niewielkie wzrosty stężenia mleczanu we krwi. Po przekroczeniu pewnej progowej intensywności wysiłku takim samym przyrostom mocy towarzyszą już jednak znacznie większe przyrosty stężenia mleczanu. Ta wartość jest nazywana progiem mleczanowym. U osób wytrenowanych próg ten odpowiada mocy wysiłku, jaką osiągają zużywając 50-60% maksymalnego poboru tlenu V02 max, zaś u osób o wydolności przeciętnej - 30-40% V02max. Co ciekawe, trening wytrzymałościowy u osób, które osiągnęły już największe możliwe dla swojego organizmu V02max, może nadal zwiększać próg mleczanowy.

Producent odżywki stosowanej w kulturystyce i sportach siłowych oraz siłowo-szybkościowych, opartej na wyciągu z Tribulus Terrestris, który odpowiada na naturalne podniesienie poziomu hormonów anabolicznych, w tym także testosteronu - Tribex :
Premium Nutrition

Zobacz wszystkie suplementy i odżywki marki Premium Nutrition

Suplement diety nie może być stosowany jako substytut zróżnicowanej diety. Stosować jedynie jako uzupełnienie diety. Nie należy przekraczać zalecanej porcji do spożycia w ciągu dnia. Przed użyciem zapoznaj się z treścią polskiej etykiety, która zawiera zalecenia i dawkowanie oraz informacje dotyczące stosowania i przechowywania produktu.

Data przydatności do spożycia znajduje się na spodzie lub boku opakowania.

Przechowywać w suchym i chłodnym miejscu niedostępnym dla dzieci, w szczelnie zamkniętym opakowaniu. Chronić przed światłem.

Niektóre produkty mogą zawierać fenyloalaninę i nie mogą być spożywane przez osoby chore na fenyloketonurię.